واقعا” شعار “آرامش فعال” در چه فضايی توسط مجلس ششم و دولت اصلاحات ابداع و تبليغ شد؟ و هدف از آن شعار، ريختن آب سرد بر روی کدام احساسات آتشين مردم بود؟
“آرامش فعال” نسخه غيرموثر و شعارمخدوشی بود که اصلاح طلبان هنگامی به مردم توصيه اش کردند که مردم و دانشجويان از بی عملی و خيالبافی آنها مايوس شده بودند و جامعه ميرفت تا خود دست به اقدامات هيجانی بزند.برای جلوگيری از غليان هيجانات جوانها و ياسی که مردم از اصلاح طلبان داشتند،و می توانست بسيار پرهزينه و خسارتبار شود، شعار “آرامش فعال” تبليغ شد تا باز مردم را در “کمای موقتی” و “انتظاری بيهوده” قرار دهد.”آرامش فعال” يعنی سرجايتان بايستيد و ساکن بمانيد اما خوابتان هم نبرد!و اين اصلا” يک برنامه برای پيشرفتن يک جامعه انسانی نيست. اين چگونه برنامه اصلاحاتی بود که مردم را به ماندن و ايستادن و آرام بودن بی هدف تشويق ميکرد؟ جز اينکه آن شعار را برای اين دادند که راهنمايان کاروان، نقشه راه نداشتند و شرمسار بودند که اين حقيقت تلخ را به مردم بگويند که همگی در بيابان گم شده ايم؟حالا مناديان آن آرامش فعال، که سرشار از تناقضی شاعرانه بود، باز به صحنه سياست می آيند.اين بار برای ايجاد کدام تناقض تازه؟

آش چنان شور بود که صدای خودی های سابق را اینگونه در آورد. اما برسیم به امسال. سالی که به نام سال صبر و استقامت نامیده شد. این نامگذاری در چند روز مانده به پایان سالی انجام گرفت که از 25 خرداد تا 4 شنبه سوری آن سال ملت عاجزانه در تلاش بودند به دو جبهه (هم حاکمیت و هم اصلاح طلبان) این پیام را برسانند که کارد به استخوان رسیدهو  آماده پرداخت هرگونه هزینه ای برای راحت شدن از شر چنین نظام ددمنشی هستند واین هزینه ها تا بالاترین حدش توسط ملت پرداخت هم شد. کسانی که با زدن خود به کوچه علی چپ یا با این تفکر که سیاست را بهتر از مابقی بلدند امسال را این چنین نامگذاری کردند،  باقیمانده همان تفکری هستند که بعد از 8 سال حضور در بالاترین عرصه اجرایی کشور،  تنها هنرشان معرفی چند اصطلاح قشنگ -من باب خالی نبودن عریضه- به توده مردم بود. همه با تاریخ و  چرایی شکل گیری واژگانی چون “مردم سالاری دینی”، ” آرامش فعال”، “گفنگوی تمدن ها” و… آگاهیم. مخترعین این واژگان  با چنین سخنرانی هایی بی عرضگی خود را توجیه میکردند :

جایی در همین ویدئو سید محمد خاتمی خواسته های ملت ایران را اینگونه شرح میدهد :

ملت به نام اسلام، در مقابل اسلام طالبانی، میخواهد دموکراسی را پیاده کند.

حجم مهملات و مغالطات موجود در جمله بالا به قدری زیاد است که آن را از پاسخگویی بی نیاز می سازد اما علی الحساب ما را با یک پرسش بی جواب از این آقایان رها می سازد که حال که محاسبات شما در غلبه اسلام رحمانی (به قول خودتان) در مقابل اسلام طالبانی غلط در آمده و اگر همین حضور ملت در صحنه نبود شاید شرایط بسیاری از شما از همینی که هست بدتر بوده چرا هنوز سنگ اسلام رحمانی بر سینه میکوبید؟ چرا امروز و اکنون بیانیه در مورد روزه سیاسی میدهید؟ روزه سیاسی شما را به کجا میرساند که حضور مردم در عاشورا شما را نمی رساند؟ شمایی که بعضی هایتان با وقاحت این حضور را تقبیح کردید. حضرات بیان نکردند که چرا فراخوان دعای فرج در سطح کشور نمی گذارند تا به قول خودشان مهدی ظهور کند و به ظلم و جور پایان دهد؟

پشت چنین درخواست هایی چه نهفته است؟ جز آنست که بزدلی جماعتی را نشان میدهد که حتی یکبار هم نخواستند میل عظیم مردم ایران برای تغییر را درست ببینند و قدرت مردم را دست کم نگیرند؟ چرا مهدی خزعلی در سایتش از آمادگی مهدی کروبی برای مصالحه با پدرش می نویسد؟ اینها چه بر سرشان آمده که این گونه دست به هر منفذی ولو چرکین فرو میبرند تا به مصالحه برسند؟ شاید از اول بنای کارشان بر این بوده است: نوعی کنترل شده از حضور مردم در صحنه سیاسی،  به نحوی که بتوان از آن بهره برداری حزبی کرد.

طالبان با دیدگاهی بسته و افکاری متفاوت با محیط و جهان برخورد کردند و به نوعی با بازگشت به نگرش‌های مذهبی و با زیر فشار قرار دادن مردم موجبات نارضایتی قشر کثیری از مردم افغانستان را فراهم ساختند. آنها نام حکومت افغانستان از جمهوری اسلامی به (امیرنشین) (امارت اسلامی افغانستان) تبدیل نموده و رهبر خود (ملا محمد عمر) را به عنوان امیرالمومنین معرفی نمودند. قطع نامه‌های مکرر شورای امنیت را نادیده گرفتند و تعدادی از خارجیان را اخراج نمودند. حکومت طالبان با رادیو، تلویزیون، موسیقی، نقاشی، مجسمه سازی و آثار هنری مخالف بودند و مجسمه‌های بودا در بامیان را که از جمله غنائم فرهنگی و باستانی افغانستان بود را منهدم ساختند.

آنها به زنان نیز اجازه نمی‌دادند تا به تنهای از خانه‌هایشان بیرون شوند. مجازات لواط‌کاران و زناکاران مرگ بود و کسانی که دزدی می‌نمودند دستشان باید قطع می‌شد. هر چند طالبان پخش هرگونه اخبار مبتنی بر اختلاف میان این گروه را پنهان نگه می‌داشتند، اما گاهی خبرهایی از ایجاد اختلافات میان تندروان و میانه روان تراوش می‌کرد.